شعر دل من تنهـــــا
قلمم خلوت تنهایی اشعار منست،دل سخن گوید و بس،دل من پر ز سکوت و فریاد،کاش شود خانه ی دل ها آباد
مردگان بیدار زنـــدگــان در خوابنـد ، مرده در بیـــداری روح در بطــن زمیــن ، جســم در نـادانی در دل شـبـگــردم ، عشــق شـــد پژمـرده مـُـردگــی از مــن رفت ، آن گل نــورانــی چه شبی بود آن روز ، روز جان دادن دل آسمــان مـی گـریـیـد ، بهــر ایـن زنـدانـی مردگی از کف رفت ، جان منحوس گرفت از سَـمــاء افـتـــادم ، در زمیـــن فـــانـــی حــال مــی فهمـم عشــق ، با تمام زهرش بـــا تمــام زجـــر و ، نـالـه ی پنـهـــانـــی برترین سوغات است ، مرگ در بیــداری یک جـنــون هـشـیــار ، از ســر مستـانی لایـق عشــق نشــد ، آنکـه از کف رفتش جامه ی جســم بشـد ، ســوی او ارزانـی سـاقـی از مرگ بخوان ، آن میِ روحانی شــاعــر شعر برفت ، سوی سـرگـردانی (م . ح) سلام. بزرگداشت شاعر و عارف گرانقدر کشورمون ، حضرت لسان الغیب رو تبریک میگم.در این روز تفالی به دیوان اشعار زدم و حکایت چنین بود: دوش دیدم که ملایک درِ میخانه زدند گِلِ آدم بسرشتند و به پیمانه زدند ساکنانِ حرمِ ستر و عفافِ ملکوت با منِ راه نشین باده ی مستانه زدند آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه ی کار به نامِ منِ دیوانه زدند جنگِ هفتاد و دو ملت همه را عُذر بنَه چون ندیدند حقیقت رهِ افسانه زدند شکر آن را که میان من و او صلح افتاد صوفیان رقص کنان ساغرِ شکرانه زدند آتش آن نیست که از شعله ی او خندد شمع آتش آنست که در خرمنِ پروانه زدند کس چو حافظ نگشاد از رخِ اندیشه نقاب تا سرِ زلفِ سخن را به قلم شانه زدند (حافظ) ما ایرانیان باید به این بزرگان افتخار کنیم و همواره یادشونو زنده نگه داریم. <یا حق> غنچه ای در پاییز باز آمـد پاییـز ، فصل آرامشِ برگ فصل زیبا اما ، حسرت یک گلبرگ ابرهایش گریان ، برگ هایش ریزان شاپرک ها مُرده ، از غم این هجران همه گویند خزان ، فصل درد است و فغان من بگویم امـّـا ، یک بهــار است خــــزان یــک بـهـــــار از تـپـشِ رازِ جـنــــــون ریخته خونِ زمین از رگِ قلبش بیرون آسـمـان ، بوســه فرستــد به زمیــن تن عریانِ درخـتان همه کردند کمین خش خش برگ ، صدای سخنِ پاییز است قلب عاشق ، از ندای برگ ها لبریز است نفـس باد ، از رقص زمـان می خـواند دست در دست نهالی نگران ، می نالد و در ایـن دشــت ، که گـشـتـــه بی جــان می نهاند بر خزان ، غنچه ای نو باغبان آسمــان می بارد ، بهـرِ غنچـه مـولـود ژاله ای می خواند ، نـُـهِ مهرِ تو درود (م . ح) *** سلام امروز تولدمه! آخرین امید آسمـان بی رنگ است ، صفحه ی دل خـاکی اندر این کومه ی سـرد ، جای سبزت خـالی تـارهـای گیتــار ، همـه از دم پوسیــد آخــریــن امـّیــدم ، از دلـــم دل بُـرّیــد نه نفس سـو دارد ، نه قلم بر دل برگ کس نخواند شاید ، غم این تک گلبرگ موج دیوانه ی دل ، سر به ساحل کوبید از دل خـاک زمیـن ، لالـه ی غــم رویید روح من سرگردان ، زیر خاکی احزان کـس نیامـد امّا ، سـوی این قبرستــان شاپرک تنها ماند، از دلش می ترسید شبنـم گـریـه ی گل ، از تمنـّا خشکید چون پرنده بی پر ، گوشه ی این قفسم روزی آید که منم ، مرگ را می بوسـم (م .ح) زمین بگسست و دریا بر خروشید گل غــم ، جامه ی امّـیـــد پوشیــد دعــا و ربـنـــا در دل نـشـســت و هـلال مـَـه ، شـراب عیــد نوشیــد (م . ح) كاش زهـــرِ هجــــر ، در دنيــا نبود دلِ باران زده قلب بـي تـاب شـقــايـق ، ســوزِ بـاران مي خورَد آسـمــانِ شــب ، شــــرابِ رعــدباران مي خورد شـعــــرِ بــدرودِ شـقـــايــق گورهــا را مي كَـنَـد ژالـه ي اشكـم نشـانِ چشمــه سـاران مي خورد غــولِ شــب گــل هـــاي امـّـيـدِ سپيـدش مي دَرَد قلبِ عاشق غبطه بر شب هاي احزان مي خورد گــــل ز پــــروانــه ي نــالـانِ دلــم ، دل مي برد دل ز حــاكــم ، حكــم زنـدانِ گـدايــان مي خورد مـــاهِ رويـــاي سيـــاهـــي عــزم رفـتـن مي كند پـنـجــره از ســوز دل ، انـدوهبــاران مي خورد (م . ح) نبض عاشقي دوش هُــرم آتش ، شعله در يغما نهــــاد اَنــدَر ايـــن دل لالـــه اي شيــــدا نهـــــاد تـــــا بــــه آرامـگـهــش پـــــاي گـــــذارد افلاك بـشـكـسـت و زمـيــن دريــا نهــــاد وَندَرآن شــامـگـهِ تـيــره و تــارِ نگــران بــــاده در مـيـخـــانـــه ي اعــلــا نهـــــاد تـــا ثـــريّـــا پــــرده هــــا گـفـتــنـــد ، لا عابد مستت درون خانه ات سِرها نهـــاد چــون بـه خـاك افـتــاد ايــن جسـم گـران سِــــرِّ مِـــي در قـلـب او غـوغـــا نهــــاد چـــون زدايــد مِــه ز جــامــه كـاويــان نـــام تـــو بــر خـــانـه ي دل پــا نهـــــاد روح از جامه برفت و تا فلك پرواز گفت سـجـــده بـــر دامـــان او حــــوّا نـهــــاد (م . ح)
سلام و درود .با استفاده از یادگاری های گرانقدرتون تغییراتی در شعر ایجاد کردم.ممنون می شم اگه کمی دقیق تر انتقاد کنید(آخه من علمم درباره ی شعر کافی نیست) دنیای وارونه نیست جز مرداب رسم زندگی آنکه در خواب است خواند غزل پایندگی وانکه دست و پا زند یابد حصار مُردگی اصل دنیا می شود وارونگی عاشق ز هوا خواند و معشوقه زدار قلب عاشق ز غم هجر شقایق بی بار مجنون شود افسانه و شیرین قصه دل فرهاد جوان بی غصه کاش شهنامه شود زندگی این دنیا بِکَنَد رستم ما ریشه ی این جور و جفا ضحاک از عرش به فرش آید و کاوه ز فلک نعره کشد شاه در قعر زمین و بی نوا شعله کشد مجمع بی کردار شود آماده ی دار روح مردم همه در همهمه ی یک دیدار عقل و دل ها بیدار بنشیند شعر دل در افکار (م.ح) زندانِ جان بلبلی محبوسم محبوس ، چون روح به جان آمدم تا بِدَرَم وسوسه ی شعر زمان میله های زندان ، سخن از بَدوِ تولد گویند حال آن بلبل سابق جویند بلبلی کز سخنش قافیه ها صف کشند از بهر تماشای صدایش ابرها رعد کشند چون سراید غزلی در لانه شکنند باده ی مِی انجمن میخانه می نوازد بلبل ، شعر آزادی و عشق گل در اندیشه ی طرب و ناز ابرو و دو چشم همه در قعر صفا و شادی دل بلبل پر ز هر غصه و هر بی تابی به که گوید بلبل که دلی زار و پریشان دارد ابر چشمش خبر از هوای باران دارد گله از ساغی و این جفای زندان دارد قصد آزادی ازین مهلکه ی جان دارد... (م.ح) دلِ غم زده امشب دلم احزان تر از غمنامه است خنده وشادي دگر بر چهره ام افسانه است سرنوشتم انگار آغشته با غمنامه است گريه و افسردگي با قلب من همخانه است آنكه از دردش چنين افتاده ام بي خبر از قلب من با ماهتاب همخانه است اي كه دردمندان را دوا از آن توست زنده بودن از اميد و ياد توست روزهاي من چرا رنگ شب است؟ ماهتاب من چرا ، رنگ خون و ماتم است؟ چشم هاي كور من از انتظار يك پرستو خسته است يك پرستو كز اميد و آرزو دم ميزند آسمان ها و زمين رنگ بهاران ميزند حال ميدانم پرستويم شده قرباني اين روزگار آه من هم ميروم سوي پرستوي خيال (م.ح)
مرداب زندگي گل دگر از رنگ و رو افتاده است خانه ي مرغ دلم ويرانه است من پر از آشفته ام آشفته اي همرنگ مهتاب و غروب گشته ام چون پرتويي گمراه دراعماق دود رنگ دل خاكستري ست رنگ زغالي بي رنگ رنگ ترديد و غروري بي رحم در دلم فريادي ست كه چه گويد سهراب آن شقايق كه دم از زندگي و عشق بزد مرد در آب مرد در آن آب گل آلود كه نامش زندگي ست ظاهرش سيراب و باطن تشنگي ست كاش ما هم رنگ نيلوفر شويم روي مرداب خبيث زندگي چون پر شويم نه در آن قعر وقيح زندگي چون لاله اي پرپر شويم (م.ح) ـ می نویسم "دیدار"....تو اگر با من و دلتنگ منی یک به یک فاصله هارا بردار! سلام به همه ی دوستای گل خودم! امیدوارم خوب و پر امید باشین. راستش من word ام خرابه برای همین نمی تونم آپ کنم.حالمم زیاد خوب نیست!بهتر شدم میام. فقط....کاش آدما صدای قلب همدیگرو می شنیدن!! کاش...ولش کن هیچی!! ---------------------->دوستون دارم و از نظرهاتون ممنون قافيه ي عاشقي حُكــــــــم دل را عــــاشــقـــــي تعبيــــــر شــد در درونش هـالـــه اي رنگ خــدا تصوير شد آن زمــان كــز التهــاب ابـرهــا باران بتـاخـت ايـن دل ديـوانـه ام تــا سالهـــا تحقيـــــر شــد چــــــون دلــــم طــواف ايــن مـيـخــانــه كــرد مـدهـــوش ، بـي اعـمـــالِ رَه ، تـقـصيــر شـد كـَندَرآن شب كـه مَهِ معشـوقِ دل ، جلوه نهـاد خــانـــه ي مـلـكِ دلـم با ماهتــاب تسخيـر شـد پس به سـانِ قـرن ها شـوق وصـال و انتظـار بـا قـنـــوت ايـن آيــه هــــم تـفـسـيــــر شـــــد (م.ح) (سلام دوستاي گلم.چند وقت نيستم آخه امتحان دارم. بعد امتحانام ايشالله محبت هاتون رو جبرام مي كنم. **خيلــــــــي دوستـون دارم**) دل آزرده سالها بگذشت و يادت چون فرشته يار من لحظه لحظه ، دم به دم ، چون خدا همراه من ياد تو همنشين با قلب من اما خودت با من غريب يك غـريب آشنـا ، آشنـا تر از حبيب كُشت قلبم را دگر راز فرياد سكــوت يك سكوت سرد و خشك و بي حدود آرزويم لحظه لحظه جرعه اي ديدار توست قطره قطره جام مِــي دريـاي توست وسعت درياي تو بيكران ، بي انتها در وجودش حل شده روح بي تاب و رهـا روح خستــه ، روح غمـگينِ دلِ آزرده ام مي زند هر لحظه فريادي ، ز توآزرده ام از تو اي معشوق آشفته دلم بخـشـشت از آنِ او اي دلِ غمـخــورده ام اين سكوت روي ديوار رنجور دلم پاي كوبي مي كند راز تـاريك غــــم وانــدوه را در دل تداعــي مـي كنـد عقـــل نيز در اين ميان چاره جويي ميكند عقل مي گويد برو ، عشق مي گويد بمان حـــرف عقــل مــن يكــي است انتقـــــــام عقـــل حيــا كــن پس جــــوانمـــردي كجاست؟ معرفت كو؟ حرمت عشق زميني پس كجاست؟ گـــــر كــه روزي از نــو آيــم در جهــــــــان بازهم حك مي كنم نام تورا در دفتر قلب نهان (م.ح) تا كجا قفل سكوت سـردر خانـه ي مسـكـيـن ، شــــده خـــون قاب دستش رگ زخمي شده از فرط جنون دشنـــه اش تنهــــا سـكـــوت سلب شد طاقت سنگ صبور و دگر آشنايي براي غربت چشمش نبود آشنــــاي او فقـط دل بـُــرده بود از فراق او دگر دل ، مرده بود بشنـو از مــن آشنــاي دور دور تا كجــا قفل سكـوت بشكن اين قفل خمود تا كجا رنگ غرور شمـع از دوري پروانه بسوخت (م.ح) شعر سرنوشت خوش است برای عاشقـــان لحظـه ی وصـــل از برای آسمـــان ها و زمیـن و هـرچـه هسـت گــاه سختــی گــاه گریـه ، انـتـظـــــــــــــــار لحظــه ای هــم می کنـد چشـم زلیخـایی بهــار تاسـی افتــد کـــز وجـودش داستـان سرنوشـت می نویســد گه بلنــد و کـوتــه وگـه در بهشــت گـاه تیـره ، گـاه مجنــون ، گـاه قلبــی آهنیـــن در دوزخ عشق می شود با آب و آتش همنشین مرغ عاشــق خواهشی دارد ز شــاه سـرنوشت گـر درون مصـرعـی شـعـر دوزخ مـی نـوشـت مصـرع دوم بُـود هــم قریـن با شهــر عشـــــق شــــــــــــهــر عـشـــــــقـی در بـهـشـــــــــت (م.ح) دفتر زندگی ام دفتر زندگیم گلبرگیست همرنگ غباری از غم می نشیند روی آن پروانه ای از ماتم من متولد شده ام در پاییز فصلی که در آن شادی نیست فصلی که در آن قطره ای از شعر بهار پیدا نیست فصلی که دم از شعر جدایی میزند برگ زردش حرف های بی وفایی می زند زادگاهم گل نیلوفریست بر مرداب در دلم می جوشد، حسرت یک قطره آب حسرت دریایی که در آن موج زند عشق و وفا قطره هایش همه هم رنگ خدا دریایی که از وسعت آن رنگ هوس جان بدهد خوش به حال دریا.......! خوش به حال قطره ها....! خوش به حال آن همه مهر و صفا (م.ح) "( یک قدم تا ابتدا عشق یعنی یک وجود بی وجود آمـــد و آهستـــه قلبـــم را ربـود عشـق یعنی قلب بی تاب و ذلیل عشــق یعنی آن چـرای بی دلیل عشق یعنی واژه ای از یک غزل عشــــق یعنی شرط قلب بی دغل عشــــق یعنـی یک تـولـد از ازل جـــاودان ، پاینــده مــاند تــا ابـد عشــق یعنـی لحظه لحظه یــاد او عشـــــق یعنـــی آن دل بیمـــار او عشـق یعنی یک سکوت پر صـدا خط به خط خاطره ها و لحظه ها عشــق یعنـی یـک قـدم تـا ابتــدا (م.ح) پاییز دل می سرایم شعری از جنس سکوت با دلی آشفته حال و بی فروغ می نوازم شعری از جنس زمین با دو دست خالی و اشکی حَزین می نویسم شعری از مجنون بید ساقه ی تک لاله های زندگی دیگر خمید می کشم من شعری از جنس خطوط سایه ای آهسته قلبم را ربود کوزه ای من می نهانم از جنون تکه تکه خرد شد عمر سَبوم **** می برم من نامه ای سوی خدا با دوبال کاغذی تا ابرها تا خدا تا انتها می نویسم قطره قطره اشک هایم جاریست شب هجران دلم طولانی ست ماهتابی هم درآن پیدا نیست **** می نویسم شعری از پاییز دل تا بگویم خسته و فانی ست دل (م . ح) بهانه ی زندگی و از آن روز به بعد یافتم رسم پرواز پرستو ها را در این شهر من پر از بال و پر رنگین شدم پر و بالی از شعر امید دیدم آن خـدا که بر خاک دمیـد و شنیدم آن صدایی که درون آسمـان هـا پیچیـد نام او چون قطره ای ، بر کویر خاکی قلبم چکید ****** امیــد مــن هــر لحظه همــراه مــن است او در این بازی زندگی فقط یار من است وجود او بهانه ام برای زنده بودن است او پـُر است از عـشـــق و بهـــــار همرهش پرسـه مـی زنـم در ایـن دشت خـیـــال هدف زندگی ام تنها تویی ای مهـربان نـام تـو حک شـد در ایـن قـلـبِ نهــان خدای من ، امید زندگانی ام تــو هــم مــرا دوسـت بــدار و در این هراس شب مرا تنهـا نـذار (م.ح) روزی دنیایم به پایان می رسد روزی دنـیـــایــم بــه پــایـــان مــی رســد لـالــه ی عـشـقـم بــه بُـنـیــان مــی رســد چشم های منتظر دیگر به باران می رسد روزی آیــد کـَـــز ورودش شَــب پـَـره از غم این سالها ، سوی دریا می پرد روزی آیــد کــز نـوایـش گـلـبـرگ اشک بار و سینه نالان مـی رسـد روزی آیـد کــز شـتـابـش پنجـره پای کوبان و چه لرزان می رسد روزی آیـد کــز هـوایـش ابـرهــا با تگرگ و رعد خیزان می رسد روزی آیـد با نـفـس های نـسـیم روی قبرم غنچه ی مریم چه رقصان می رسد روزی آیــد کــز غـروبـش مـجـنــون بی خبر از مرگ لیلی ، سوی مستان می رسد روزی آیـد در بـهـاران ، بــرگ زرد همره باد صبا سوی خدایش می رسد شـعـر مــن یک قصه و افسانه نیست روزی دنـیــایــم بـه پـایـان مـی رسـد (م.ح) عشــق سیـاه لاله ای آرام و غمگین در سرای بی کسی برگ برگش پر ز آه و غــم بـی هـم نفسی صورتش آکنده از اشک و کبود سینه اش داغ دار و پر ز خون سایه اش تصویری از غم بود و درد سـاقـه ای جـامـانـده از رویـای خـَرد دِشـنه اش تنهــا خــدا بود و سکوت هیچ یاری برای درد و دلهایش نبود خاک های زیر پایش را نسیم دزدیده بود ریشه هایش هـم دگـر خشکیده بـود ناگهـان پـروانـه ای ســویش رسیـد خط به خط ، سرگذشت دردناکش را شنید بــر دل آزرده اش آرام خـَــزیــد اشک شوق را بر دو چشم عاشق لاله دمید لـالــه گـفـت: تـــــا ابـــد تــنــهـــــا تـــویــی پــــروانــــه ی قـلـبــــــم هــمــــی در جواب گفتش که تا جان در بدن دارم تو هم تک لاله ی قلب منی لاله هم رنگ غرور را درون حجله ی عشقش نهاد کز رخـش شـعــر دروغـیــن را نواخت تا به خود آمد بدید در قله ی کوه غرور لیلی اسـرار را در زیر پا لِه کرده بود پروانه و عشقش دگر در قبر غم ها مرده بود (م.ح) سلام..........خوبین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ من بالاخره اومدن البته نه هنوز کاملا به وبلاگ جدیدمم سر بزنید: لالایی ام دگر مرده لالا تابوت قلب بی قرار من بخواب پهلوم ، بمیـر آروم لالایی شــکوِه هایـم را بریز در قبر بـی جانـم بگیر دستای خستـم را ببیــن آوای گِــریـَـم را ببیــن آشـفتـه قلـب بـی قرار مـن که تنها در درون دره ای واهــی بـــــدون لــحــظـــه ای هـــامـــی کنار اشـکِ خـاکی شده ی بـاران چه بی نام و نشان جان داده ام ، آرام دل ، در آتشــکـده ی عشــق دگـر مرده پــر پــروانـه ی امـّــیــد درون آتـــش تـــردیــــد نسیم ، خاکسترش برده لالایـی ام دگـــــر مـرده (م.ح) *،* ¤*،*،*¤"تابستون مبارک"¤*،*،*¤*،* *راستش من خیلی وقته که شعرو کنار گذاشتم و دارم رو ساختن عکس کار می کنم.قصد دارم یه وبلاگ فقط برا عکس و کارت پستال درست کنم.هر موقع درست شد خبرتون میکنم. *راستی یه معذرت خواهی هم به دوستام بدهکارم که خیلی وقته دیگه به هیچکس سر نمیزنم. *از نشونی هایی که از خودتون برام میذارید و گذاشتید بی نهایت ممنونم. ابـــد مــرگ جــدایــی هاسـت تنگنای دل بی تاب را در خلوتم،پرسه زنان ، سوی خدا می تازم جای پایم جویباری پر ز اشک هر پرم باری ز غم ردپای جاده ی سرد غروب لالــه ی خـشــک و کـبـــود سروهایی آرمیده در ته دره ی مرگ ساحـل پـر شـده از هالـه ی اشــــک و در آن گو شه ی متروک زمــیـــن و درون جـاده ی وهــــــم و کویــــر و در آن صخره که از رنگ جـدایی شده سرد از رنـگ خـزان ، دل تـک عاشقی باران شده از نـوایـش ژالــه ی گـلـبــرگ ها تـازان شده دگـــر ایـن مـسـتـی تـنـهـایـی او قـاب شــــده نالـه ی مـرغ دلش خسـتـه و بـی خواب شده دگر از زندگی ثانیه ها سیر شده کلبه ی خاکی آرزو دگر پیر شده شِکوه و فریاد او سوی خداست از جدایی هاست جدایی واژه ای سنگین تر از مرگ شقایق هاست **** پس مــرگ را تا ابــد جـاری کـنـیـم و بمیریم و به تندیس شقایق ها کمی یاری کنیم ابـد قصری پر از عشاق و مجنون هاست ابـد پـر ز گـل و عـطـــر شـقـایـق هـاسـت ابــــد ، مــــــرگ جــــدایـــی هــــــاســــت (م.ح)
با خاطره هایم بمان ای بـــهـــار آتــش ســــوزان مـــــن تـــک درخـــت عــاشـق رویــای من ای کــه در تـنــهـایـی یـم بـا یـادمـی ای که از ســـــادگــی ام ســاده تـری نـــام تـو، قفل دل گمنام را پرپر کنـد قطره قطره خط به خط ، گونه ام را تر کند لـیـلـی ام بـا مـن کـمی از جان بـگـو از دل تـــک عــاشـــق بــــاران بگـو ژالــه ای بــر گـونـه ی گلبرگ ریــز هـاله ای از سـبـــز را بـر تا کــویــر خورشید من ، تـا کـی هوا بارانیست تــا کـی گــل رویـت ز مــا پهانیسـت خسته ام ، خسته ز هفت رنگ زمان لاله ام ، بـا خــــاطـــره هـایـم بـمـان دریای مجنون می خواهم بنویسم عاشقانه بنویسم از خوشی های زمانه بنویسم لحظه ای از رنگ عشق رنگ دریا ، آسمان ها و بهشت کودکی بی پروا ، قطره قطره خط به خط در کویری سوزان شعر باران می نوشت شعر عشق ، شعر بهار باد می رقصد در این دشت خیال می فرستد بوسه ای بلبل ز بام و در آن دورادور ، ریسمانی از نور می بافد دل آسمان را با زمین و در آن اوج خروشان زمین عاشقی بی پروا مهر تک پادشه معشوقه را در دل نمایان می کند و وداع خورشید باز اورا پریشان می کند (م.ح) بن بست کوچه ی دل نوازشم کن ای خدا ، به سوی غم هایم بیا بیا به سوی اشک دل ، بیا به سوی من بیا طغیانگر است چشمه ی درد، بیا به سوی من بیا پرپر شده لاله ی آرزوی من، بیا به سوی من بیا ریشه ی عشق سخت شده، بیا به سوی من بیا طاقت من سلب شده، بیا به سوی من بیا قبر دل ، آواره ی پس کوچه های بن بست است شعر دل در حال پر گشودن است در ته کوچه ی دل مهی جرقه می زند در کوی آسمان آن مرگ جوانه می زند (م.ح) ورود ممنوع..!!؟؟ وسوسه های لعنتی بیاین خرابم بکنید تو آسمون مرگ من بیاین نگاهم بکنید بیاین کنار دل من از عاشقی حرف بزنید شاید صدای شما ها توی دلم خونه کنه شاید که ترک تنهایی تو قلب من جوونه کنه ترس بگیره وجودمو شاید که اون تیغه ی مرگ بشنوه اون صداتونو شاید رگ دستای من داشته باشه هواتونو شاید که ترس خودکشی رو بندازه تو وجودم وسوسه های لعنتی ، کاری کنید دارم می رم دستای من رو بگیرید لب مرزم ، خسته شدم توهم قبرای سرد ، درون دره ای ته خیال و وهم وجودمو چنگ می زنه نمی دونم چیکار کنم می خوام برم ، نمی تونم وسوسه ها برید پیش خدا بگید که من دیگه خسته شدم مثل شقایق تو دل تاریکی ها بسته شدم بگید خلاصم بکنه ، بگین که جرئت ندارم بگین اگه رهام نکرد ، بیاد و عاشقم کنه بگین که لایقم کنه بگین که هیچ کینه ای نیست ، درد دلم رو پاک کنه بگین بگه به این دل خراب من ورود غم ریختن اشک گریه و فریادای بی صدای من از این به بعد "تعطیله" خاطره ها باز هم کین دفتر خاطره ها سوی دل دشنه کشید با صدایش شاخه ی گل قد خمید باز هم دریای دل طوفان شده با نوای صخره ها تازان شده دفتر خاطره ها را بکشید برگ برگش را درون قبر بی جانم نهید قبر من سرتاسرش لاله شده از دل خون شقایق پر ز هر ناله شده قبر دل می رقصد همراه غم خاطره ها مرگ را در بر گرفته این دل بی جان ما خط به خط خاطره ها اشـک هایی بی ریـــا دشنه ای سوی سکوت اطلســی هـایــی کبــود خنـده هایی بـی وجـود هاله ای از اشک و آه قبـــرهـایـی بـی گنـــاه اطـلسـی هـایـی سیــاه دل من،بسه دگــر خـاطره ها را خط بزن روی بند بند آن تک مهری از باطل بزن فتح کن قله ی مرگ عشــق را قطره قطره خون خود را در درونت خط بزن (م.ح)
قهقهه ی عشق ای قلم یاری کن من دگر تاب ندارم به خدا ورقی بردار از جنس بلور بنویس از آن همه یار و وفا بنویس از دل ها که گل عشق در آن له شده است بنویس از لبخند بنویس از رویا بنویس از غبطه های بی کسی بنویس از اشک بی هم نفسی از شقایق بنویس از گل لاله ی عشق که در این آتش خشم شده خاکستر و خاک ای قلم یاری کن من دگر خسته شدم از این همه خودخواهی خنده هایی از جنس گناه گریه هایی از جنس دروغ ای قلم یاری کن بنویس از غم ها بنویس از مردن قافیه ها از نگاهی هرزه که شکسته از بن شاخه ی پاک گلی وهم عشق، لب تاریک وجودی خالیست گل دل پوشالیست جای من دیگر نیست دگر آن قهقهه ی عشق در این دنیا نیست (م.ح) دل شیدا برگه ای از دریا جوهری از ساحل بنویس از شبنم بنویس از گلها بنویس،از دل تنها بنویس از دل عاشق و شیدا بنویس بنویس از اشک هایی بی صدا بنویس از خنده هایی بی هوا بنویس از دل عاشق بنویس از گل بی نام و شقایق بنویس از صدایی تنها از نگاهی گیرا چشمهایی لب گور خط خطی هایی از روزنه ی یک تنها در دفتر قلبم پیدا... (م.ح)
ناله ي دل ، شيـوَن و غــوغــا نبود
كاش نــامِ تـو ، دريـن شـعــرِ غريب
لحـظـه اي از چـشــمِ مـن پيـدا نبود
كاش مهـتــاب ، ز آغــوشِ سَحــاب
لحظه اي چون عـاشـق شيــدا نيود
كاش ايـن غمنـامه پـايـان مي گرفت
شعـــر بـاران مـرهــم گـل هــا نبود
كاش ايـن قصــه نبـود از من دريغ
ژالــه ي اشـكـم چنيـن ســودا نبود
كاش بيـن تـو و ايـن حـس غـريـب
فـصــل هــا و صد حكـايت ها نبود
كاش خورشيد ز من رو مي گرفت
ديـده ام چـون ابـر بـي پـروا نبود
كاش ايـن افسـانـه پرپر مي شد و
لالـه ي غــم ، خـانـه ي ليـلا نبود
(م. ح)
<----------------------
چند وقت نبودم چندوقت دیگه هم نیستم ولی میام.دوستون دارم.ببخشید و ممنون )"
http://www.2niayeax.blogfa.com/ موفق و پیروز باشید و ممنون از نظراتون
| قالب رايگان وبلاگ پيجك دات نت |
دختر پاییزم
و نمک گیر غم و اندوهم
روزگارم احزان
همچو باران همچو ابری گریان
گریه ام یک چشمه
که در آن پرپر شده گل سرخی بی جان
در نُهِ ماه محبت یک شقایق سوی من آمد و گفت
زندگی پر درد است اما زیبا
و مبارک بادت
من = یه دختر متولد 9 مهر 1371. از قوانین شعر نادان اما گاهی دل هوای درد و دل به نظم می کنه!عاشق شعر کهن و پیرو راه حافظ . راستی(م . ح) خودم هستم.
دیگه؟؟!! ...همین!!!
××××××××××
دوستای گلم ممنون که به کلبه ی اشعار شبانه ی من سر میزنید و با یادگاری هاتون شکوفه ی امید رو تو دل من می پرورونید.امیدوارم هرکجا هستید شاد و پر امید باشد.
~> دوست داشتن زیباست <~
____" دوستون دارم "____
××××××××××
"توجه!!!"
دوستان عزیز کلیه ی مطالب این وبلاگ متعلق به نویسنده ی آن است.هرگونه کپی برداری حتی با ذکر منبع ممنوع می باشد.
××××××××××
شعر دل را با دلت آغاز کن
با دل درمانده ات آغاز کن
با نگاهی خوش لقا آغاز کن
شعر دل را همچو برگی بی هوا
با صدایی بی صدا آغاز کن
شعر دل را همچو قطره بی ریا
با خزان دلبرت آغاز کن
شعر دل را همچو دریایی فراخ
با خروش گریه ات آغاز کن
××××××××××
شاید زندگی مردابیست
در تهِ دره ی مرگ
و منم قطره ای از شعر خزان که درآن غرق شدم
از وجود خود دراین دنیا دگر غمگین و دلسرد شدم
در گوشه ای از قلبم هاله ای بی صدا میگوید
روزی دستان خدا دست تورا می گیرد
××××××××××
انتظار و انتظار و انتظار و انتظار
خشک شد تک لاله ی دشت وصال
تاکه پروانه به سویش پر کشید
گل ازین دنیای فانی دل برید
×××××××××
ای که هردم یاد تو در خاطرم پر میزند
روی تو چون هاله ای در قلب من پر می کشد
نشکن این بال شکسته
نشکن این پرهای خسته
نشکن این قلب خمود و پینه بسته
××××××××××
خوانندگان عزیز!
بیشتر عکس های موجود در وبلاگ میکس شده توسط نویسنده ی آن است و کپی برداری در این وبلاگ امکان پذیر نمی باشد. به همین دلیل برای کپی برداری از عکس ها می توانید به آدرس : www.2niayeAx.blogfa.com رجوع کنید.
